ဂျပန်ပြည်မှ ရေးတဲ့စာ အပိုင်း (၁၈)

ကျနော်တို့မှာ ၂ ပတ်တခါ meeting ဆိုတော့ ကြားချိန်အတွင်းမှာ လာမယ့် meeting အတွက် ပြင်ဆင်နေရတာနဲ့ လူတိုင်းက နားချိန်မရှိပါဘူး ..... ကျနော်က ဆရာလုပ်စေချင်တဲ့ research ကို မလုပ်ပဲ ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့ research ကို လုပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ခိုင်ခိုင်နဲ့ debate လုပ်ပီးတဲ့အခါ ဆရာက သဘောမကျလှပေမယ့် ခွင့်ပြုလိုက်တယ် ..... ဆရာ့မှာ plan တွေရှိပုံရပါတယ် .... တချိုဆို လုပ်နေတဲ့ research အဆင်မပြေလို့ဆိုပီး ဘွဲ့ယူခါနီးခြောက်လလောက်နေမှ ကပ်ပြောင်းရတာတွေ တွေ့ဖူးတယ် .... မျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက် .... ဆရာ approve မလုပ်ဖူးဆိုရင် ဘယ်လိုမှ မရဘူးလေ ..... ပြောင်းရတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကလည်း အမျိုးမျိုးရှိတယ် .... ဒေတာတွေက valid မဖြစ်တာ ... ကိုယ်ကောက်ခဲ့တဲ့ဒေတာရဲ့ ပုံစံက သုံးမယ့် application နဲ့ အံဝင်ခွင်ကျမဖြစ်တာ ...... ဒေတာက သုံးကြည့်သော်လည်း အဖြေကို run ကြည့်သော်လည်း output ကinterpret လုပ်ဖို့ ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေတာ .... တချို့ result တွေက အဖြေဘယ်နခါတွက်တွက် လက်တွေ့နဲ့ အလှမ်းကွာတာ စတဲ့ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ research content တွေ အကုန်ပြန်ပြောင်းကြရတာတွေ ရှိတယ် ....

ဒါဟာ အစမှာကတည်းက literature review တွေ သေချာမဖတ်လို့သော်လည်းကောင်း ကိုယ် run မယ် app software တွေကို မတီးစမ်းကြည့်မိလို့သော်လည်းကောင်း ..... idea အမှားတွေ တွေးမိခဲ့လို့သော်လည်းကောင်း ကိုယ်ကြိုးစားလုပ်ခဲ့ရတဲ့ research အလုပ်တွေက ပျက်စီးသွားတတ်ပါတယ် .... ဒီလမ်းပေါ်တော်တော်ကြာကြာလျှောက်ပီးမှ ကိုယ့် research ကို အစကနေ ပြန်လုပ်ကြရမယ်ဆို ကျောင်းသားတိုင်း သေချင်လောက်အောင် စိတ်ညစ်ကြပါတယ် .... ဆရာကလည်း ကျနော့် အမှားတွေသာများခဲ့ရင်တော့ မင်းငါ့စကားနားမထောင်တော့ ခုတွေ့ပီမလားဆိုပီး တချိန်ချိန်မှာ ပြောချင်နေခဲ့တယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ် .... ဒါဟာ အချင်းချင်းသာ သိနိုင်ကြတာမျိုးပါ .... 

ဘာကြောင့် ဒီလို ကျနော်တွေးသလဲ ..... ရှင်းပါတယ် ... ဆရာနဲ့ ကျနော်ဟာ type အတူတူပါပဲလို့ ကျောင်းသားတိုင်းက ပြောတယ် ..... စကားပြောရင် တဲ့တိုးကြီးတွေ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သလိုလိုနဲ့ စိတ်ဓာတ်မာကြောတဲ့ နေရာမှာလည်း ၂ ယောက် မရှိကြဘူး ..... သူကလည်း ကျောင်းသားတွေကောင်းဖို့ရှေးရှုရင်းနဲ့ သူ့ paper တွေအတွက် result ကောင်းအလုပ်လုပ်သလို ကျနော်ကလည်း ကျနော်နိုင်ငံအတွက်ပဲ research လုပ်မယ် ဘယ်လောက်ခက်ခက်လို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်သူ၊ အလုပ်တခုကို အကောင်းဆုံးဖြစ်ပီရာ်လို့ စိတ်တိုင်မကျမခြင်း အလုပ်ကို အကောင်းဆုံးကြိုးသားလုပ်တတ်သူ၊ အရာရာကို သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေမှ ကြိုက်တတ်သူ (ဥပမာ report ကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လာတာမျိုး၊ မဟုတ်ရင် ပြောတယ်) စသဖြင့် characteristics တွေက တူတယ် ..... အပြင်မှာ ညှိမရပေမယ့် သူဟာ ငါလိုချင်တဲ့ ပုံမျိုးပဲလို့ အပြန်အလှန်သိကြတာမျိုးကို ပြောတာ ..... အော် မာနကြီးကြတာချင်းလည်း သိပ်တူနေတာပါပဲဗျာ ..... သဘောကောင်းတယ် ထင်ရသော်ငြား ထားရမယ့် မာနတော့ ကျနော့်မှာ အကြီးကြီးရှိပါတယ် ...... အဲ့တော့ ဆရာနဲ့ ကျနော်နဲ့မှာ ဖြစ်နေတာက မင်း ငါခိုင်းတဲ့ အလုပ်ကနေသာ အကောင်းဆုံး result ထွက်ရမယ် .... ကျနော်ကလည်း ငါလုပ်ချင်တဲ့ အလုပ်ကနေသာ အကောင်းဆုံး result ထွက်ရမယ် .... ဒီနေရာမှာ လာငြိနေတဲ့ အကြောင်းအရာက အဲဒါပါ .... သွားနေတဲ့ ပန်းတိုင်ချင်းက တူတယ်လေ ..... ကိုယ့် personality သူ့ personality က အချင်းချင်း သဘောတွေ့ပီးသားဆိုတော့ ကျနော်တို့က အကန့်ခွဲနိုင်ကြတယ် ..... ဆရာလည်း အဲ့လိုပဲလို့ ကျနော် ထင်ပါတယ် .... သေချာအတတ်ရယ်လို့ မပြောနိုင်သော်ငြားလည်း ..... ဒါကြောင့်နောက်ပိုင်း ကျနော့်အောင်မြင်မှုအခန်းကဏ္ဍမှာ အဓိက ပံ့ပိုးပေးသူက ဆရာပဲလေ ..... သူသာ ကဏ္ဍခွဲပီး မဆက်ဆံခဲ့ရင် ကျနော် အမေရိကားကို conference သွားတက်ဖို့တွေ (ပိုက်ဆံတောင်ပေးသေး)၊ research ကို ကျနော် တင်ပြချင်တဲ့အတိုင်း တင်ပြခွင့်ပြုတာ၊ chapter ခွဲခွင့်ပြုတာတွေ၊ တခြားတခြားတွေရော ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ကျနော်ထင်တာ မမှားဘူးဆိုတာရဲ့ သက်သေပါပဲ .....

ကျနော်က research နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆရာ့ကဏ္ဍနဲ့ တခြားကျောင်းရေးရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆရာ့ကဏ္ဍကို လုံးဝခွဲထားတယ် .... ဒါကြောင့် research နဲ့ ပတ်သက်ရင် ဆရာ့ကို ပုန်ကန်သလိုဖြစ်သော်ညား ဆရာ့ကို အချိန်တိုင်းမှာ လေးစားတယ် .... ရိုသေစွာပြောဆိုဆက်ဆံတယ် .... ကြိုးစားမှုမှာလည်းမလျော့စေရပါဘူး ..... 

ဘာဖြစ်လို့ အဓိကပြောရမယ့် အပိုင်းကို မရေးခင် ဒီလောက်ထိ ခြေဆင်းတွေ ပျိုးနေရသလဲဆိုတာကတော့ ဇာတ်ရည်လည်အောင်လို့ပါ .... ရေးပီးပြောနေရတာဖြစ်တော့ ရေးရင်းရေးရင်းနဲ့ ဘေးကားမသွားအောင်ကလည်း အတော် ဘရိတ်အုပ်ရသေးတာပါ ..... 

ဆက်ပါဦးမယ်

မေတ္တာဖြင့် 

ဝေဟင်ဟိန်းသန့်