ဂျပန်ပြည်မှ ရေးတဲ့စာ အပိုင်း (၁၇)

အဲ့လို အခြေအနေမှာ ဆရာ့ကလည်း ကျနော့်ကို အပိုးကျိုးအောင်လုပ်ဖို့ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကြိုးစားတယ် ...... နမူနာတခုပြောပါ့မယ် .....

ကျနော်တို့ lab က တခြားကျောင်းတွေနဲ့ ပေါင်းလုပ်တဲ့ joint seminar ဆိုတာရှိပါတယ် .... တနှစ်ကို ၂ ခါပါ ..... အကြီးအကျယ်လုပ်တဲ့ပွဲပါ ..... joint seminar က ကိုယ့် lab ရယ် တခြားတက္ကသိုလ်က lab တွေရယ် ကျောင်းသားနဲ့ ဆရာတွေပူးပေါင်း ဖတ်ကြ၊ ဖလှယ်ကြတဲ့ လူပေါင်း ရာချီတက်တဲ့ seminar တခုပါ .... ကောျင်းက ပုံမှန် meeting က တပြိုင်တည်းလုပ်ရင် အယောက် ၃၀ နီးပါး၊ ကိုယ့်ဂရုနဲ့ကိုယ်ခွဲထားတော့ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ၅ ယောက်ဝန်းကျင်လောက်ပါပဲ ..... ကျနော်တို့ရဲ့ ပုံမှန် meeting က group တခုကို ၂ ပတ်တခါပါ ..... နွေရာသီလို ကျောင်းနှစ်လပိတ်တဲ့ အချိန်မျိုးမှာတောင် အဲ့ဒီပုံမှန် meeting က ရှိနေတတ်တာမျိုးပါ ..... ကျနော်ဆရာ ဘယ်လောက် အလုပ်လုပ်လဲသာ စဉ်းစားကြည့် ..... တခြား lab တချို့ဆို semester တခု (၆ လ) မှ လူတယောက်က ၂ ခါပဲ ဖတ်ရတာ .... ကျနော်တို့က ၂ ပတ်တခါ ..... အာ့ကြောင့် ကျောင်းပိတ်လို့ ဆိုပီးတော့လည်း ကျနော်တို့ lab ထဲက လူတွေခမျာ ခရီးဖြောင့်ဖြောင့် မသွားနိုင်ကြပါဘူးး ..... ဘာလို့ဆို ၂ ပတ်တခါသာ ပြောတာ အဲဒီ ၂ ပတ်အတွင်းမှာ လာမယ့် meeting မှာ ပြဖို့အတွက် အလုပ် အသေအကြေ လုပ်ကြရတာကိုးးး .... ဘယ်မလဲနားချိန် .....

ဒီနေရာမှာ ကျနော့်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်တခုကို သတိရလို့ ပြောပြရဦးမယ် ..... ပထမ semester ပီးသွားတုန်းက ကျနော်ထုံးစံအတိုင်း ခရီးသွားတော့မယ် လမ်းများတော့မယ်ပေါ့ .... အာ့နဲ့ လက်မှတ်ဝယ်ပီး တိုကျိုက သူငယ်ချင်းဆီ သွားလည်တယ် ..... ဟီရိုးရှီးမားက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က လိုက်ပို့တာပါ .... ပို့ပီးနောက်နေ့ ပြန်သွားရော .... အဲ့လိုကောင်းတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလည်းရတယ် ... ဝမ်းသာမိပါတယ် .... တိုကျိုမှာနေဖို့ လက်မှတ်ဖြတ်ထားတာ ၁၀ ရက်လား ၂ ပတ်လား မသိဘူး ... ကျောင်းက ၂ လလောက်ပိတ်တာဆိုတော့ သွားမယ့်သွားကြာကြာနေမယ်ပေါ့လေ .... သူငယ်ချင်လည်းရှိနေတော့ နေစရာ မပူရတာနဲ့ .... ရောက်ပီး ၃ ရက်လောက်ကြာတော့ ဆရာ့ဆီက မေးလ်ရောက်လာတယ် .... ပိတ်ရက်အတွက် meeting schedule ပို့လိုက်တာပါ .... ကျနော်တို့ group က အရင် meeting လုပ်ဖို့ ဖြစ်လာတယ် schedule အရ နောက် ၄ ရက်လောက်နေရင် .... ကိုယ့်မှာ ဒုက္ခရောက်တာပေါ့ဗျာ .... လက်မှတ်ကလည်း fix ဝယ်ပီးသားကြီး ဘယ်လိုပြန်မလဲ ... အဆုံးခံ အသစ်ထပ်ဝယ်ပီး ပြန်ရမှာလား .... နောက်တခု စဉ်းစားမိတာက ဆရာကဘာလို့ ကျောင်းပိတ်ရက်ကြီး meeting ခေါ်ရတာလဲ .... ကျောင်းကတောင် ကျောင်းသားတွေ နားဖို့ ပိတ်ပေးထားတဲ့ဟာ .... အာနဲ့ ဆရာ့ကို မေးလ်ပြန်လိုက်တယ် .... ဆရာ ကျနော် အခု တိုကျိုကို အလည်ရောက်နေပါတယ် .... ဆရာပို့တဲ့ မေးလ်ကို အခုပဲ ဖတ်ရတယ် .... meeting လောလောဆယ် တက်ရမယ်မှန်းမသိလို့ ခရီးထွက်လာခဲ့တာပါ ... ဘယ်နေ့မှ ပြန်လာဖို့ လက်မှတ်ဝယ်ပီးသားဖြစ်နေပါတယ် (တကယ်ဝယ်ထားတဲ့ရက်ထက် ၂ ရက်လောက် နောက်ကျပြောသေးတာ ... ပြန်ရောက်ရင်လည်း ချက်ချင်းသွားမတွေ့နိုင်လို့) အဲဒါပြန်လာမှ meeting ကို ပြန် join လို့ရမလား ..... အကယ်၍ ပို့ထားတဲ့ schedule အတိုင်း မတက်မနေရဆိုရင်လည်း လက်မှတ်အသစ်ဝယ်ပီး ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ် .... ဘယ်လိုမျိုးအဆင်ပြေမလဲ ဆရာအကြောင်းပြန်ပေးပါဆိုပီး အီးမေးလ် ပြန်ပို့လိုက်ပါရောလား .... ဘယ်လို အကြောင်းပြန်တယ် ထင်ပါသလဲ .....

ဆရာ့ရဲ့ အကြောင်းပြန်စာကတော့ .... မင်းဘာဖြစ်လို့ ခရီးသွားမယ်ဆို ခွင့်မတောင်းသွားလဲ .... ကြိုမပြောသွားလဲ .... နောက်တခါ ပြောသွားရမယ် .... ငါ့ lab ထဲမှာ အခု ခရီးသွားနေတာ မင်းတယောက်တည်းပဲရှိတယ် ... ကျန်တဲ့သူအားလုံး အလုပ်ကြိုးစားနေကြတယ် .... အကုန်လုံးပဲ .... lab မှာရှိကြတယ် ..... မင်းမှာ research အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာလည်း ဘာမှ မရှိပဲနဲ့ ခရီးသွားနိုင်တာကို အံ့သြပါသတဲ့ဗျာ ..... လက်မှတ်ဝယ်ထားပီးသားဖြစ်နေရင်လည်း အဲဒီနေ့မှသာ ပြန်လာခဲ့ ..... ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း contact လုပ်ပီး လာတွေ့ပါတဲ့ .... report တွေလည်း အဆင်သင့်လုပ်လာပါတဲ့ .... 

ဒီလိုနဲ့ပဲ ပြန်ရောက်မှ (၂ ရက်လောက်နားရသေးတယ် ရက်စွဲကို လွဲပြောထားလို့) .... အဲ့ ၂ ရက်ကတော့ မအိပ်ရဘူး နေ့ရော ညရော report အတွက်ပြင်ရတာဆိုတာ ..... ဒါဟာ ဆရာ အစာမကြေနိုင်သော အကြောင်းအရာထဲက တခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ် ..... ပြန်လာပီး သူရက်ပြန်ပေးတဲ့ နေ့မှာ သွားတွေ့တော့ သိပ်တော့ မဆူပါဘူး ..... ဘယ်တွေလည်ခဲ့လည်းတောင် မေးပါသေးတယ် .... ဒါပေမယ့် ကျနော် လုပ်သွားတဲ့ report က အရေးမပါသလိုတော့ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သေးတယ် .... ကျနော်မှာ report တခုရေးတော့မယ်ဆို မရေးခင် ဦးနှောက်ထဲမှာ အစီအစဉ်ချနေရာတာက ကျနော်အတွက်တော့ အကြာဆုံးပါပဲ ..... သေချာစဉ်းစားသေချာလုပ်ပါတယ် ..... ဒါပေမယ့် ကျနော်က တချို့ report တွေမှာ ဒေတာတွေ အတိအကျ မချပြနိုင်ဘူး ... တချို့ဂဏန်းတွေက အင်တာနက်ပေါ်မှာ ရှာတွေ့သလောက်ရယ်၊ နိုင်ငံခြားက အဖွဲ့အစည်းတွေ ဥပမာ World Bank တို့၊ JICA တို့ အစရှိသဖြင့်ကနေပဲ ရှာပေးနိုင်တယ် ..... ဆရာက အဲ့ဒါကို တော်တော်သဘောမကျတဲ့အထဲမှာပါတယ် ..... ကျနော်ဆို ဆရာ့ကို ရှင်းပြပါတယ် ..... မြန်မာအခြေအနေအရက သူတို့ ဝန်ထမ်းအချင်းချင်းတောင် အချက်အလက်တွေ ဝေငှကြတာ မဟုတ်ဘူး ..... ကျနော်က private sector က လူမို့လည်း ဒေတာတောင်းရတာ ပိုခက်ပါတယ် ..... ကျနော်မကြိုးစားတာ မဟုတ်ဘူး .... ခု ဒေတာတွေရဖို့အတွက် သက်ဆိုင်ရာ ဝန်ကြီးဌာနက ဘယ်သူတွေ ဘယ်သူတွေဆီကို ဘယ်လိုမေးလ်ပို့ထားပါတယ် ..... ခုထိ ပြန်စာမရသေးလို့ပါ ..... (တချို့တွေကလည်း ပြန်ပါတယ် .... ဒါပေမယ့် လိုချင်တဲ့ ဒေတာမပါလာဘူး .... ထပ်မေးရင်လည်း ပြုစုထားတာ မရှိသေးလို့ ဘာညာဆိုတဲ့ အဖြေမျိုးတွေပဲ များနေခဲ့) ပြောရင်လည်း ကိုယ်က ဘာမှ မကြိုးစားခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ဆရာ့ comment တွေက တခါတခါ တော်တော်စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းပါတယ် ..... 

အဲ့ဒီအခြေအနေတွေကနေ အတိုချုပ်လိုက်ရင် meeting တခုမှာ သူလိုချင်တဲ့ ဒေတာ မရတာနဲ့ မင်းက ငါ့ကို ညာနေတာပဲဆိုတဲ့ စကားပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အင်မတန်ပြဿနာကြီးသွားခဲ့တာပါ ..... ကျနော်လည်း စိတ်မထိန်းနိုင်ခဲ့တော့ဘူးလေ .... ဒါလည်းရှေ့မှာ ပြောခဲ့ပီးသားဆိုတော့ ပထမဆုံးခရီးထွက်တဲ့ အကြောင်းလည်း ရေးမိရင်းနဲ့ အကြောင်းအရာကို ဆက်စပ်မိအောင်ပြန်နွှေးပေးတဲ့ သဘောပါပဲ .....

မေတ္တာဖြင့် 

ဝေဟင်ဟိန်းသန့်