ဂျပန်ပြည်မှ ရေးတဲ့စာ အပိုင်း(၆)

အရင်အပိုင်းရဲ့အဆက်အနေနဲ့ research proposal နဲ့ ပတ်သက်တာကို အနည်းငယ် ထပ်ရေးပါ့မယ် .....

research proposal ရေးတာမှာ ရေးတဲ့ အကြောင်းအရာ အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ပြောခဲ့တယ် .... 

စိတ်ဝင်စားနိုင်တဲ့ဟာ ဖြစ်ရမယ် .... လတ်တလောမှာ ဖြစ်နေတဲ့ issue မျိုးကို ဆွဲထုတ်လို့ရတယ် ... issue တခု ရထားပီးရင် problem solving လုပ်လို့ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်း တခုထက်မက စဉ်းစားထားရမယ် ..... issue တခုထက်ပိုရင်လည်းရတယ် .... အဲ့ဒီအခါ ကိုယ်ဟာ အဲ့ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရာမှာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိနေပီးသား အခြေအနေမျိုးလို့ သူတို့တွေးနိုင်ပီးတော့ မေးခွန်းမေးရာမှာ ကိုယ့်အပေါ်ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ expectation ကလည်း ပိုမြင့်လာပါလိမ့်မယ် .... အဲ့တော့ အများကြီးကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုပါ့မယ် ..... 

နောက်တခုက ရိုးသားမှု .....

သူတို့ရဲ့ မေးခွန်းသည် ကိုယ်ဖြေနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်အတွက် ခက်ခဲသည့် မေးခွန်းဖြစ်စေ ဖြေဆိုရာမှာ ရိုးသားဖို့လိုပါတယ်လို့ အရင်တပတ်တည်းက ရေးသားခဲ့ပီးသားဖြစ်ပါတယ် ..... ဒါကို ပေါ့ပေါ့လေး မတွေးစေချင်ပါဘူူးး .... ကိုယ့်အဖြေ အပြုအမူ ကိုယ့်ရဲ့ တတ်သိကျွမ်းကျင်မှုဟာ နိုင်ငံတခုရဲ့ ပုံရိပ်ကို လာပီးစကားပြောပါလိမ့်မယ် ..... အထူးသဖြင့် ဂျပန်တွေဟာ သိပ်စနစ်ကျတယ် .... သူတို့က လူတယောက်ရဲ့ ရိုးသားမှုကို သိပ်တန်ဖိုးထားသလို အလုပ်နဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို ခွဲမြင်ကြပါတယ် (ကိုယ်တိုင် အတွေ့အကြုံအရပါ) ..... (အလုပ်ကို မင်းဟာ အလုပ်နဲ့တူအောင် သူတို့ စိတ်တိုင်းကြတဲ့အထိ လုပ်ခိုင်းမှာ ဖြစ်သလို မင်းကို အလုပ်သဘောအရ ဘယ်လိုပဲ တည့်တည့် မတည့်တည့် မင်းရသင့်တဲ့ အခွင့်အရေးဆိုရင်တော့ ကိုယ်ကတောင်းဆိုရင် သူတို့က လိုက်လျောပါတယ် ..... ကိုယ်ကတော့ ကိုယ်ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေကိုတော့ သိဖို့ လိုပါလိမ့်မယ် ..... တောင်းဆိုရဲဖို့လည်း လိုပါတယ်) မြန်မာနိုင်ငံသားတွေ အများစုဟာ တပါးသူအပေါ် လေးစားစွာဆက်ဆံတာနဲ့ ကြောက်ရွံ့စွာဆက်ဆံတာကို မကွဲပြားကြပါဘူးးး .... လေးလေးစားစားကတော့ ဆက်ဆံရမယ် ဒါပေမယ့် ကြောက်ရွံ့နေစရာမလိုပါ ..... ရိုးသားမှုဆိုတဲ့အကြောင်းကို ပြောမယ်ဆို ဒီအကြောင်းအရာကို ချန်ထားလို့ မရပါဘူးးး .... လူတွေဘာလို့ ညာဖို့ ကြိုးစားတာလဲ .... ကိုယ်မသိတာကို ဘာကြောင့် မသိကြောင်း ရိုးသားစွာ မပြောရဲကြတာလဲ ...... အဲ့ဒါကတော့ ကြောက်ရွံ့ကြလို့ပါ .... 

တော်တော်များများအတွက် အဖြေကတော့ အဲ့ဒါပါပဲ ...... 

ပထမဆုံးကြောက်ရွံ့ခြင်းကတော့ ငါ့ထက်တတ်တဲ့သူက ငါ့လာဗျူးတယ်ဆိုပီး တပါးသူအပေါ် ရှိန်ခြင်းဖြစ်ပါတယ် ..... အဲ့တော့ ကိုယ်မတတ်ဘူးဆိုတာမျိုး မဖြစ်စေချင်လို့ ဟုတ်တာရော မဟုတ်တာရော လျှောက်ဖြေတော့တာ .... အဲ့မှာဂွမ်းတတ်ပါတယ် .... 

ဒုတိယကြောက်ရွံ့ခြင်းကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းပါပဲ ..... ကိုယ်မတတ်လို့မှ ပညာသွားသင်ရမှာပါဆိုတာကို လွယ်ကူစွာ သဘောမပေါက်တာ ..... မတတ်လို့ သွားသင်ရမယ့်ကိစ္စဟာ ကိုယ်အကုန်တတ်ပြနေစရာ မလိုပါဘူး .... မသိတဲ့ဟာကို မသိကြောင်းပြောပီးးး ဆက်၍လေ့လာပါ့မယ်ဆိုရင်ကို သူတို့တွေ ကျေနပ်နေကြပါပီ ..... 

အခုပြောနေတာက ကိုယ့် proposal ပြင်ပက မေးခွန်းတွေ မေးလာရင် သိတာကို သိတယ်နဲ့ မသိတာကို မသိဘူးဖြေဖို့ကိုပဲ ပြောနေတာ ဖြစ်ပါတယ် .... ဒါပေမယ့် ကိုယ့် proposal ထဲမှာ ရေးထားပီဟေ့ ဆိုရင်တော့ ကျေကျေလည်လည်ရှင်းနိုင်အောင်သာ လုပ်ထားပေတော့ပဲ ..... နို့မို့ဆို ကိုယ့် knowledge မရှိပဲ တခြား sources တွေကနေ ခိုးချ ကူးချထားတယ်လို့ သေချာပေါက်ထင်သွားနိုင်ပါတယ် ..... အာ့ဆိုရင်တော့ အရစ်ခံရဖို့ရာ ရှိပါတယ် .... ဘာကြောင့် ရစ်မှာလည်းဆိုရင် ဒါဟာ မင်းမသိဘူး သို့မဟုတ် သိတယ် ဆိုတာကို သေချာစေဖို့ပါ .....

 

မေတ္တာဖြင့်

ဝေဟင်ဟိန်းသန့်