និយមន័យប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា

មាត្រា១០៤នៃច្បាប់ស្តីពីការងារ៖ ប្រាក់ឈ្នួលយ៉ាងតិចណាស់ក៏ស្មើនឹងប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ដែលត្រូវធានា ពោលគឺរ៉ាប់រងកម្មករនិយោជិតគ្រប់រូបអោយមានកម្ពស់ជីវភាពសមរម្យទៅតាមសេចក្តី ថ្លៃថ្នូររបស់មនុស្ស ។
វាក្យខណ្ឌទី៣មាត្រា១០៧ នៃច្បាប់ស្តីពីការងារ ដែលស្របតាមមាត្រា៣នៃអនុសញ្ញាលេខ១៣១ ស្តីពីការកំណត់ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា របស់អង្គការអន្តរជាតិខាងការងារខាងការងារ (ILO) ឆ្នាំ១៩៧០ ចែងថាធាតុផ្សំដែលត្រូវយកមកគណនា សម្រាប់កំណត់កម្រិតប្រាក់ឈ្នូលអប្បបរមា ត្រូវមានយ៉ាងហោចណាស់៖

១ សេចក្តីត្រូវការរបស់កម្មករនិយោជិត និងគ្រួសារ ដោយផ្អែកលើកម្រិតប្រាក់បៀវត្សជាទូទៅក្នុង ប្រទេស តម្លៃជីវភាពរស់នៅ តាវកាលិកផ្នែកសន្តិសុខសង្គម និងកម្រិតជីវិភាពប្រៀបធៀបពីក្រុមមួយ ទៅ ក្រុមមួយ ។ 

២ កត្តាទាំងឡាយនៃវិស័យសេដ្ឋកិច្ច រូមទាំងតម្រូវការនៃការអភិវឌ្ឍន៏សេដ្ឋកិច្ច ផលិតភាព និងផលប្រយោជន៏ដែលត្រូវសម្រេចអោយបាន និងរក្សាអោយបាននូវកម្រិតដ៏ខ្ពស់នៃមុខរបរ។